Şehmus EDİS (MARDİN İGFA)
Standın kavramsal çerçevesi, insan vücudunu sadece fizikî bir varlık olarak değil; kimlik, toplumsal pozisyon ve varoluşsal tansiyonların taşıyıcısı olarak ele alıyor. Metinde yer alan “Bir vücut, birebir anda ne yere tam olarak basabilir ne de göğe yükselebilir” tabiri, standın temel yaklaşımını oluşturuyor. Stant, bu ortada kalma hâlini bir eksiklikten çok, varoluşun gerildiği bir eşik olarak yorumluyor.
Eserlerde yer alan figürler, yerçekimine direnmek yerine ona teslim olurken birebir anda ondan kopuyor. Ayakların yere değmeyişi hafiflik değil, bir kopuş hâli olarak tanımlanıyor. Stant boyunca vücut, iki zıt istikamet ortasında bölünmüş ve parçalanmış bir yüzey olarak karşımıza çıkıyor.
Sergi metni, çağdaş insanın yersiz yurtsuzluk tecrübesine de dikkat çekiyor. Göç, sürgün ve yerinden edilme üzere olguların sırf mekânsal değil, ontolojik bir kırılma yarattığı vurgulanıyor. Buna nazaran birey, artık sadece bulunduğu yere değil, kendi varlığına da yabancılaşıyor.
Sergideki askıda kalma hâli, politik bir gönderme de içeriyor. Filistin askısı olarak bilinen azap metoduna yapılan referans, vücudun sadece varoluşsal değil, tıpkı vakitte politik baskılar altında şekillenen bir alan olduğunu ortaya koyuyor. Bu bağlamda askıya alınmış vücut, dışsal denetim sistemlerinin tesiriyle tanımlanan bir pozisyona dönüşüyor.
“Ne Yerde Ne Gökte”, izleyiciyi bir istikamet seçmeye değil, yönsüzlüğün ve kararsızlığın yarattığı tansiyonla yüzleşmeye çağırıyor. Stant, vücudun ne büsbütün bu dünyaya ilişkin olduğunu ne de diğer bir yere ulaşabildiğini tabir ederek, daima ertelenen bir varoluş hâlini görünür kılmayı amaçlıyor.a
